Madagaskar: gdzie nigdy nie było… turystów
„Tam kończy się świat” – w ten sposób właściciele kempingu, na którym mieszkaliśmy w Manakarze, zareklamowali rejon poniżej miasta.
Ok. 400 km bezdroży, brak utwardzonej nawierzchni, przeprawy przez rzeki. To czekało nas w dniu dzisiejszym i później, kierowcy bowiem określili czas przejazdu przez odcinek długości blisko 200 km na 3 dni. Nic to dla nas… Rano zapakowaliśmy auta, pożegnaliśmy grupę, która zrezygnowała z wyprawy na południe, i raźno ruszyliśmy w drogę. W ciągu kilku godzin dotarliśmy do miejscowości Vaingaindrano, ostatniej, do której można było dojechać normalnymi drogami. Tutaj zrobiliśmy niezbędne zakupy, ponieważ dalej nie było zupełnie nic, nawet drogi. Widać biali turyści nie są częstym zjawiskiem w tych rejonach, bo po kilku minutach wokół naszych aut zebrała się całkiem spora grupka ciekawskich. Ludzie pokazywali sobie nas palcami i śmiali się w głos. Zakupiliśmy kilka kilogramów patatów, olej, pieczywo oraz cebulę i czosnek, zapakowaliśmy auto i ruszyliśmy w drogę.
Dalej szlak wyznaczał nam kierunek północny oraz trakt, ubity w czerwonej ziemi. Jechaliśmy zupełnie off-roadową trasą ok. półtorej godziny, pokonaliśmy niewiele ponad 30 km i dojechaliśmy do przeprawy przez rzekę. Niestety, było już zupełnie ciemno, więc musieliśmy gdzieś rozbić obóz. Przy pomocy kilku miejscowych udało nam się dotrzeć nad brzeg morza, do Masianaki, niewielkiej wsi położonej kilkaset metrów od brzegu morza. Znaleźliśmy kawałek porośniętej trawą plaży, rozbiliśmy namioty i przy świetle reflektorów rozpoczęliśmy zakładanie obozu. Namioty ustawiliśmy w kręgu, po kilkudziesięciu minutach pośrodku paliło się ognisko. Zagotowaliśmy na ognisku garnek wody. W niezbędne na każdym biwaku dwa garnki różnej wielkości zaopatrzyliśmy się po drodze z Tany. Teraz miały się pierwszy raz przydać.
Gotująca woda sycząc pochłonęła pierwszą porcję makaronu, potem następną, a po 20 minutach mniejszą porcję rozpuszczonych w osobnym naczyniu sześciu opakowań zupy grochowej. Po chwili wszyscy ze smakiem zajadali grochówkę, wsłuchując się w szum fal zacięcie atakujących nadbrzeżne skały.
Wszyscy byli zadowoleni z decyzji jazdy na południu i nocowania na plaży. Dla niektórych z grupy było to pierwszego rodzaju takie przeżycie… Wschodni Madagaskar wydał się niesamowity, ze wszystkimi swoimi bezdrożami, polami ryżowymi, gajami bananowców, uprawami i przede wszystkim ludźmi.
Masianaka, 15.06.2001
